«سوءاستفاده جنسی از کودکان؛ سکوتی که آسیب میزند»
آسیبهای کوتاهمدت و بلندمدت سوءاستفاده جنسی خانم کریمپوردر گفت و گو با خبرنگار اجتماعی پایگاه خبری “صدای امید شهر” ، کودکان قربانی سوءاستفاده ممکن است در کوتاهمدت دچار اضطراب، ترس،...
آسیبهای کوتاهمدت و بلندمدت سوءاستفاده جنسی
خانم کریمپوردر گفت و گو با خبرنگار اجتماعی پایگاه خبری “صدای امید شهر” ، کودکان قربانی سوءاستفاده ممکن است در کوتاهمدت دچار اضطراب، ترس، احساس گناه، اختلال خواب و شبادراری شوند. همچنین رفتارهایی مانند چسبندگی به والد، گوشهگیری، افت تحصیلی و آسیب به خود یا حتی اختلال استرس پس از سانحه مشاهده میشود.
در بلندمدت، این آسیبها میتوانند شدیدتر شوند و شامل اختلالات اضطرابی و افسردگی مزمن، اختلالات شخصیتی، کاهش عزت نفس و اعتماد به دیگران، مشکلات جنسی و حتی اقدام به خودکشی یا مصرف مواد شوند.
چرا کودکان قربانی سالها سکوت میکنند؟
خانم کریمپور میگوید: «کودک ممکن است فکر کند حرفش باور نمیشود یا خودش متهم خواهد شد. اگر متجاوز جایگاه اجتماعی یا قدرت داشته باشد، کودک احساس ناتوانی میکند و سکوت طولانیتر میشود.»
او همچنین هشدار میدهد که این سکوت میتواند در بزرگسالی باعث تکرار الگوهای آسیبزا، روابط ناسالم و مشکل در نه گفتن شود.
نشانههای هشدار برای والدین
کارشناس روانشناسی کودک توضیح میدهد: «گوشهگیری، اضطراب، دلپیچه، سردرد، اختلال خواب، شبادراری، تغییرات هیجانی مثل پرخاشگری، افت تحصیلی و اجتناب از محیط یا فرد خاص از مهمترین نشانهها هستند.»
او توصیه میکند که والدین این تغییرات ناگهانی را جدی بگیرند و با گفتوگوهای باز و حمایتی، فضای امن برای فرزند خود ایجاد کنند.
آموزش پیشگیری و حریم شخصی
به گفته خانم کریمپور، آموزش حریم شخصی و «نه گفتن» باید از بدو تولد و بهصورت غیرمستقیم از طریق بازی و قصه شروع شود. والدین با رفتار الگوگونه و پذیرش نه گفتن کودکان، میتوانند این مهارتها را تقویت کنند.
اگر کودک بگوید فردی مورد اعتماد رفتار نامناسب داشته، والدین باید حرف او را بپذیرند و با شک یا تردید پاسخ ندهند و به کودک اطمینان دهند که مطرح کردن این موضوع درست بوده است.
نقش رسانهها و جامعه
خانم کریمپور درباره پوشش رسانهای پروندههایی مانند اپستین میگوید: «برای کودکان ترس و اضطراب ایجاد میکند. نوجوانان میتوانند با گفتوگوهای اصولی و محور آگاهی، خطرات را بشناسند و هوشیار شوند.»
او تأکید میکند که بازنشر جزئیات خشونتآمیز میتواند آسیبزا باشد و رسانهها باید تمرکز خود را روی آموزش مهارتهای دفاع از خود و پیشگیری قرار دهند.
ترمیم و درمان
مراحل درمان روانی شامل ایجاد امنیت، کاهش اضطراب، پذیرش آسیب، بازسازی عزت نفس و اعتماد به نفس، یادگیری مهارتهای نه گفتن و تجربه روابط امن جایگزین است.
او خاطرنشان میکند: «خانه اولین جامعه کودک است و رفتار والدین نقش حیاتی در بازسازی اعتماد و تصویر کودک از خود و جامعه دارد.»
پیام کلیدی برای والدین
خانم ریحانه کریمپور در پایان میگوید: «آموزش به موقع و اصولی فرزندان، ایجاد فضای امن و حمایتی و بهروز رسانی اطلاعات والدگری قبل از مواجهه با چنین شرایطی، از مهمترین ابزارهای پیشگیری و کاهش آسیبهای روانی است.»
بدون نظر! اولین نفر باشید