استاد حوزه و دانشگاه: تفریح و سرگرمی می‌تواند بخشی از سبک زندگی دینی باشد.

به گزارش خبرنگار «تیتر یک»، حجت‌الاسلام دکتر اصغر آقائی، استاد حوزه و دانشگاه، در تشریح رابطه میان تفریح و دین اظهار کرد: این جمله که «دین مخالف سرگرمی، بازی و تفریح نیست» سخن درستی است، چراکه دین هیچ‌گاه با مسائلی که عقل بدیهی آن‌ها را درک می‌کند، مخالفت ندارد.

وی افزود: البته به نظر می‌رسد رابطه میان دین و تفریح عمیق‌تر از صرف مخالفت نداشتن دین با سرگرمی است و می‌توان گفت سرگرمی و بازی نیز در شرایطی می‌تواند جزئی از دین محسوب شود.

استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به برخی روایات دینی در این زمینه بیان کرد: پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «اُلهُوا وَ الْعَبُوا فَإنّي أَكرَهُ أن يُرى فِي دينِكُم غِلظَةٌ»؛ یعنی به سرگرمی و بازی بپردازید، زیرا دوست ندارم در دین شما سخت‌گیری و خشونت دیده شود.

آقائی ادامه داد: بر اساس این‌گونه روایات، اگر فردی به سرگرمی، بازی و تفریح مشغول باشد، این اعمال می‌تواند در شرایطی جزئی از دین محسوب شود؛ البته به شرط آنکه فرد در فعالیت خود صرفاً به دنبال سرگرمی نباشد و جهت و هدفی عقلانی را در نظر داشته باشد.

وی با بیان اینکه منظور از این مسئله لزوماً قصد قربت به معنای رایج در عبادات نیست، توضیح داد: در اعمال عبادی، نیت خاص ممکن است برای صحت عمل لازم باشد، اما در فعالیت‌هایی مانند تفریح، همین که فرد هدفی عقلانی و صحیح را دنبال کند، می‌تواند این فعالیت را در چارچوب یک عمل دینی قرار دهد.

استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به جایگاه عقل در آموزه‌های دینی گفت: در روایتی از پیامبر اکرم(ص) آمده است: «قِوامُ المَرءِ عقلُهُ، و لا دِينَ لِمَن لا عَقلَ لَهُ»؛ یعنی جان‌مایه و قوام انسان عقل اوست و کسی که عقل ندارد، دین ندارد. آقائی افزود: بر اساس این روایت، عقل نقش اساسی در هویت انسان دارد و با توجه به مجموعه ادله دینی می‌توان گفت انسان به میزانی که وارد حوزه عقلانیت می‌شود، به همان میزان نیز در مسیر ایمان و دین قرار می‌گیرد.

وی در ادامه با طرح این پرسش که آیا فرد دیندار هنگام تفریح صرفاً مشغول یک سرگرمی است، گفت: اگر فرد در تفریح خود جهتی عقلانی و هدفی صحیح را در نظر گرفته باشد، همان فعالیت تفریحی نیز می‌تواند به میزان همان جهت عقلانی، عملی دینی محسوب شود.

این استاد حوزه و دانشگاه درباره مفهوم «جهت عقلانی» در تفریح نیز عنوان کرد: هر فعالیتی که در آن منفعت یا هدفی صحیح و درست برای فرد یا دیگران وجود داشته باشد، می‌تواند دارای جهت عقلانی باشد.

آقائی خاطرنشان کرد: ایجاد شادی و نشاط، خیرخواهی، افزایش هم‌گرایی میان افراد، تقویت روابط اجتماعی و ایجاد آمادگی روحی و جسمی برای انجام مسئولیت‌های دیگر، از جمله اهداف و منافعی هستند که می‌توانند به تفریح و سرگرمی جهت عقلانی بدهند. وی تأکید کرد: بر این اساس، تفریح در نگاه دینی صرفاً امری حاشیه‌ای و جدا از زندگی مؤمنانه نیست، بلکه اگر با هدفی صحیح و عقلانی انجام شود، می‌تواند در کنار سایر ابعاد زندگی انسان، جایگاهی در سبک زندگی دینی داشته باشد. فرزانه احراری