ایران چگونه بلژیک را متوقف کرد؛ و آیا برابر مصر از «واکنش» به «کنش» میرسد؟
به گزارش پایگاه خبری صدای امید شهر، تساوی بدون گل تیم ملی فوتبال ایران برابر بلژیک، معادله صعود را به بازی سوم گروهی کشاند؛ دیداری که اکنون اهمیت آن بیش از دو مسابقه قبلی شده و سرنوشت صعود را تعیین خواهد کرد.
ایران در این مسابقه موفق شد برابر یکی از تیمهای باکیفیت و باتجربه جهان، ساختار دفاعی خود را بهخوبی حفظ کرده و دروازهاش را بسته نگه دارد؛ نتیجهای که از نگاه کارشناسان، قابل قبول و حتی ارزشمند ارزیابی میشود.
در این دیدار، تیم ملی با رویکردی کاملاً «واکنشگرا» وارد زمین شد؛ ساختار دفاعی فشرده، تمرکز بر بستن فضاهای مرکزی و اتکا به انتقالهای سریع، شاکله اصلی بازی ایران را تشکیل میداد. در این سبک، تیم بیشتر در فاز دفاعی راحت است تا در مالکیت توپ.
با این حال، نکته مهم مسابقه زمانی رقم خورد که حریف ۱۰ نفره شد؛ جایی که انتظار میرفت ایران کنترل کامل بازی را در اختیار بگیرد، اما مالکیت توپ به کنترل جریان مسابقه تبدیل نشد و بخش عمده بازی در عرض زمین و گردشهای کمریسک خلاصه شد.
از سوی دیگر، ساختار دفاعی منسجم بلژیک در زمان از دست دادن توپ (رستدیفنس) و همچنین ضعف ایران در فشار پس از لو رفتن توپ (کانترپرس)، مانع از شکلگیری حملات مؤثر و موقعیتهای طراحیشده شد؛ مسئلهای که میتواند در دیدارهای آینده به یک چالش جدی تبدیل شود.
اکنون نگاهها به بازی سوم برابر مصر دوخته شده است؛ دیداری که احتمالاً ماهیتی متفاوت از مسابقه با بلژیک خواهد داشت. در این بازی، ایران دیگر نمیتواند صرفاً بر دفاع و انتقال تکیه کند و ناچار است در فاز مالکیت، نقش فعالتری در طراحی حملات و کنترل ریتم مسابقه ایفا کند.
به این ترتیب، اگر دیدار با بلژیک آزمونی برای «متوقف کردن حریف» بود، مسابقه با مصر میتواند محک جدی تیم ملی در مسیر «ساختن بازی» و عبور از مرحله واکنش به کنش باشد؛ مرحلهای که برای ادامه مسیر صعود، تعیینکننده خواهد بود.
بدون نظر! اولین نفر باشید