ورزش ایران، قوی‌تر از همیشه …

پایگاه خبری صدای امید شهر، سالن ۱۲ نفری ورزشگاه آزادی برای ما ایرانیان پر از خاطره بود، پر از خاطرات فراموش نشدنی که آنها را تا ابد فراموش نخواهیم کرد، در همین ورزشگاه، بارها و بارها کشتی‌گیران ایران پشت رقبای خود را به خاک سپردند. هنوز فراموش نکرده‌ایم آن روزهایی را که این سالن پر از تماشاگر بود، آن روزهایی که وقتی رقبا پا به تشک کشتی می‌گذاشتند پاهایشان سست می‌شد و از پیش بازنده بودند،آنجا قهرمانی‌های زیادی داشتیم.

هرگز کشتی مهـدی حاجی‌زاده با عیسی حاجی‌اف روس را فراموش نمی‌کنیم، در فینال وزن ۷۴ کیلوگرم پیکارهای کشتی آزاد قهرمانی سال ۲۰۰۲ جهان در تهران، همان لحظه‌ای که سالن ۱۲ هزار نفری آزادی پر از تماشاگر بود، پر از مردمی که برای پیروزی شیر جویبار لحظه شماری می‌کردند، اگر حاجی‌زاده می‌برد، ایران قهرمان جهان می‌شد و اگر می‌باخت، جام به روس‌ها می‌رسید! حاجی‌زاده برد و ایران قهرمان شد. عجب جشن با شکوهی بود، سالن به یک‌ باره روی هوا رفت.

این سالن برای ما فقط یک مکان نیست، یادآور جام رمضان است. شب‌هایی که بعد از افطار راهی آزادی می‌شدیم و تا سحر مسابقات جام رمضان را، با تمام ستاره‌هایش، از نزدیک تماشا می‌کردیم. اینجا خاطره‌های شیرین فوتسال آسیا را هم داریم، روزهایی که ایران قهرمان شد. در کنار آن، مسابقات والیبال‌ لیگ جهانی هم روزهای خوشی بود، روزهایی که تیم‌های بزرگ جهان در این سالن شکست را تجربه کردند. روزهایی که وقتی سرویس حریف فرود می‌آمد، تماشاگران فریاد می‌زدند یک دو، سه تا اسبک‌ها در زمین رقیب خوابانده شودند.

در جنگ تحمیلی نیز دشمن جنایتکار حتی به مناطق و مکان‌های ورزشی حمله کرد، بمباران‌هایی که هرگز از خاطر ما نمی‌رود، بمب‌هایی که خاطراتمان را بمباران کردند اما تمام آن روزها و خاطرات فرم به فرم مثل یک فیلم از جلوی چشمانمان رژه می‌رود، همان خاطراتی که ورزش و ما را به ایستادن دوباره دعوت می‌کنند.

دشمن به مکان‌های ورزشی حمله کرد، شاید سالن ۱۲ هزار نفری، دیگر نباشد، اما ورزش ایران هرگز نایستاد. این قطار به جلو حرکت کرد، این قطار نخواهد ایستاد و وقفه در آن معنایی نخواهد داشت.

در روزهایی که در این سرزمین جنگ جریان داشت تیم‌های کشتی آزاد و فرنگی ایران به مسابقات آسیایی در قرقیزستان رفتند و قهرمانی را برایمان به ارمغان آوردند. آنها روی سکوی قهرمانی سلام نظامی دادند و با صدایی بلند، سرود جمهوری اسلامی ایران را با افتخار فریاد زدند، تراکتور هم با تمام سختی‌ها راهی لیگ نخبگان آسیا شد، اگرچه باخت، اما نشان داد که «جا نمی‌زنیم» و تا آخرین نفس، می‌جنگیم.

تیم ملی فوتبال ایران با عزیمت به ترکیه، نمایش شایسته‌ای از همبستگی و حمایت خود را به جهانیان نشان داد، بازیکنان و کادر فنی تیم ملی با نمایش کوله‌های دانش‌آموزان میناب جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی و مظلومیت کودکان ایرانی را به جهان مخابره کردند، جیانی اینفانتینو به اردوی تیم ملی رفت و به همه گفت حق ایران حضور در مهم‌ترین و بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبالی جهان است.

کاروان ورزشی جمهوری اسلامی ایران «شهدای ناو دنا» نیز در بازی‌های آسیایی ساحلی شرکت کرده است؛ این حضور، نشانه‌ای دیگر از ایستادگی ورزشکارانِ ایرانی است و نشان می‌دهد قطار ورزش ایران هرگز از حرکت باز نمی‌ایستد و بی‌تردید هر روز شاهد اخبار درخشان و افتخارآفرینی این عزیزان خواهیم بود.

علاوه بر این‌ها ورزشکاران ایرانی در تجمعات شبانه، با حضور خود در حمایت از ایرانِ عزیز بار دیگر ثابت کردند که سربازانِ وطن هستند، سربازانی که عاشق این آب و خاکند و با تمام وجود، در راه اعتلای نام ایران گام برمی‌دارند.