درد جامعه ایرانی، سکوت سلبریتی های بی درد!

داود اسدی فعال رسانه ای در یادداشتی نوشت:
حادثه‌ی انفجار و حمله ددمنشانه دشمن صهیونی و آمریکایی در مدرسه‌ی میناب، نه فقط دیوار یک کلاس را فرو ریخت، که وجدان جمعی این سرزمین را تکان داد. در میان دود و خاکستر، دفترهای تمرین و مدادهای کوچک سوختند، و صدای فریاد مادرانی که کودکان‌شان را از میان زخم و آتش می‌جویند، در گوش تاریخ ماندگار شد.

اما آنچه بیشتر از هر انفجاری درد دارد، سکوتی است که پس از فاجعه بزرگ حاکم می‌شود. سکوت کسانی که میلیون‌ها نفر آن‌ها را دنبال می‌کنند، که صدایشان در هر تبلیغ و هر جشن شنیده می‌شود، اما در مصیبت کودکان این خاک، صدای‌شان خاموش است. آیا وجدان عمومی هم باید مطابق قرارداد تبلیغاتی و رپرتاژهای هنری فعال شود؟

وقتی به اصلاح چهره‌های مشهور جامعه در برابر این رنج انسانی لب نمی‌گشایند، ما تنها قربانی خشونت یا انفجار نیستیم، بلکه قربانی بی‌حسی اخلاقی زمانه می‌شویم.

سلبریتی بودن فقط شهرت نیست؛ مسئولیتی است اجتماعی و اخلاقی. کسی که عشق و اعتماد مردم را دارد، باید در سخت‌ترین لحظه‌ها، کنار همان مردم بایستد.

خاموشی در برابر رنج کودکان، هیچ توجیهی ندارد. و این سکوت، هر روز بلندتر از فریادهای آنان در حافظه‌ی جمعی طنین می‌اندازد. امروز، نیروی اثرگذار و صدای عمومی باید مرز میان «محبوب بودن» و «مسئول بودن» را بفهمد.

ادای احترام به قربانیان مدرسه‌ی میناب، فقط با یک پست در شبکه‌های اجتماعی نیست ، بلکه با بیدار کردن حس مسئولیت در خود و در دیگران است. زیرا هیچ دردی انسانی‌تر از داغ یک کودک نیست، و هیچ سکوتی شرم‌آورتر از بی‌تفاوتی در برابر آن.

یادتان باشد این سکوت و بی تفاوتی شما در حافظه ملت ایران باقی و ثبت خواهد ماند.