«۱۶۸ دانش‌آموز؛ وقتی حقیقت روشن است و جهان خاموش»

زهرا بیگدلی کارشناس سواد رسانه  و فضای مجازی در یاداشت اختصاصی پایگاه”خبری تحلیلی صدای امید شهر”؛ نوشت: کشته شدن ۱۶۸ دانش‌آموز در میناب، دیگر یک «ادعا» یا «گزارش تأییدنشده» نیست؛ یک واقعیت تثبیت‌شده است. واقعیتی که مسئولیت آن نیز به‌طور روشن متوجه ایالات متحده شده است. اما در برابر چنین جنایتی، آنچه جهان شاهد آن است، نه خشم و اقدام، بلکه سکوت و بی‌عملی است.

وقتی حقیقت روشن است و عامل شناخته شده، دیگر هیچ بهانه‌ای برای تعلل باقی نمی‌ماند. با این حال، نهادهای بین‌المللی که وظیفه‌شان دفاع از جان انسان‌ها و اجرای عدالت است، یا در سکوت فرو رفته‌اند یا به واکنش‌هایی حداقلی و بی‌اثر بسنده کرده‌اند. این نه فقط شکست، بلکه فروپاشی عملی اعتبار این نهادهاست.

۱۶۸ دانش‌آموز—این عدد، یک سند علیه نظم جهانی امروز است؛ نظمی که در آن، حتی روشن‌ترین جنایت‌ها هم می‌توانند بدون پاسخ بمانند، اگر پای قدرت‌های بزرگ در میان باشد. این همان استاندارد دوگانه‌ای است که سال‌ها درباره‌اش هشدار داده می‌شد و امروز در عریان‌ترین شکل خود دیده می‌شود.

سکوت در برابر چنین فاجعه‌ای، تنها بی‌تفاوتی نیست؛ نوعی همراهی با بی‌عدالتی است. وقتی هزینه‌ای برای این سطح از تجاوز و خشونت وجود نداشته باشد، پیام آن به جهان روشن است،آمریکا: ما هرکاری دلمان بخواهد انجام میدهیم  و دربرابر هیچ کس پاسخگو نیستیم .

این واقعه زمانی پررنگ تر میشود که رژیم غاصب صهیونیستی در دو سال گذشته  دست  به کشتار هزاران کوک  در نوار غزه کرد.این رخداد، فقط یک جنایت نیست؛ آزمونی برای وجدان جهانی، برای نهادهای بین‌المللی، و برای مفهومی به نام «حقوق بشر». اگر در برابر کشته شدن  ۱۶۸ کودک و هزاران کودک در نوار غزه  هم واکنشی نداشته باشند ، باید پرسید: دقیقاً چه چیزی لازم است تا جهان واکنش نشان دهد؟

و پاسخ این پرسش، شاید از خود فاجعه هم تلخ‌تر باشد.